Traven Listapad

Цікава, пра што была размова ў той дзень?

-І нешта ты засумавала…

Ідэю, мо, не ўпадабала?

Ці, мо, расповяд быў няўдалы?

-Усё як раз надварот!

І лічбаў цэлы карагод,

На дзіва, жахаў не нагнаў.

А, нават, заінтрыгаваў!

Ці можна так вось палічыць,

І каб дакладна прасачыць

Усіх зменаў шэраг у жыцці?!

-Няўжо давер не маеш ты?!

Глядзі, як усё тут зразумела!

Вось тут пачуцці – яны злева.

А тут вось – думкі і развагі.

Авантурызм для раўнавагі.

-А дзе ёсць ты, і дзе ёсць я?

-А я вось тут, з табою я…

(У думках)

-Так цёпла мне з табой заўсёды!

Усё роўна, што за поры года,

Шалёны вецер, лёд ці снег…

Ты – траўня салаўіны спеў,

Ты – подых ветра веснавога,

Пяшчотнага, лагоднага, не злога.

Аднойчы вось так запытаў ён яе:

-Аб чым летуценні і мары твае?

Яна адказала, сумневу не меўшы:

-Прачнуца з табой ў промнем сонечным першым.

І бачыце, як вольна ён лашчыць павекі,

І атуляе абдымкамі вейкі.

Слодыч вуснаў тваіх прагна п’е і павольна

Быццам кожную кропельку хоча запомніць,

Каб у час халадэчы іх спёку ўспомніць.

***

Першы промень ціхенька у вакенца зірнуў,

І пяшчотай з цяплом іх сваім ахінуў.

Калі слодыч хвалі ванілі

Ў “палон” цябе захапіла,

Тэрмінова гваздзіку дадай

І найлепшы смак атрымай.

*

Калі на ўзбярэжжы паветра бракуе,

А па целе знямога жадання плыве,

Не пужайся і цалкам аддайся

“Гіпаксійнай” той жарсці, што ёсць у цябе.

*

Калі раптам “фізрук” з “працавічкай” спаткаўся,

Адмысловы й грымучы чакай сімбіёз.

Рухі, жарты і словы, што “двухпавярховыя”

Нададуць геаметрыі дзіўны хаОс.

*

Калі ў вачах заўжды прахлада,

І позірк нібы скрозь цябе.

Калі жыццё тваё… Такое…

З адзнакай “тры”

Па паспяховасці шкале.

Калі ўся ты не такая:

Твой выгляд, мары, голас твой.

Калі фрызура раздражняе,

І манікюр заўжды не той.

Калі прыстасавацца ты плянуеш,

Што забываеш пра сябе,

Калі ты валасы фарбуеш

З надзеяй, што заўважыць ён цябе.

Тады паволі, памаленьку,

Ты частачкі свае губляеш,

І азірнешся ты навокал:

І што ж, красунечка, ты маеш?!..

Няшмат, так, так, амаль нічога…

І дзе ж ратунак мне знайсці???

Чакае доўгая  дарога

Па страчаныя частачкі ісці.

Калі пашанціць, стрэчу я такога,

Каму я буду лЮбая, як ёсць.

Калі, канешне, хопіць сіл надоўга…

І крышку паспрыяе лёс.

Як час праходзіць твой?
Куды бягуць хвіліны?
Гадзіны мернай чарадой,
адмералі твой дзень да палавіны!

Месяцаў сняжынкі лятуць да долу
каб годы ў гурбы скласці?
Вякі як талы снег збягуць,
каб знесці усе твае напасці!

А сёння нікуды і ні па што не трэба,

І стос задач у нататніку прыціх,

Я сёння, як лісток, сарваны з дрэва:

Да шыбы прытуліўся і заціх.

У думках разнаплянавых мяне пакінуў дзень,

І нават ноччу цёмнай са мной размовы цень.

Ідзе, напамінае, што сказана было?

Ці ў бок мяне штурхае: “А, бач, як занясло?!”

Паперкамі шпурляе і вочы мне глядзіць:

“Ну, што?! Працэс ці вынік? Што больш табе карціць?”

Нібы ў вады люстэрка я гляджуся…

Што бачу ў ім? І чым дзіўлюся?

Жыцця ў ім малюнкі праплываюць.

Трызненні там не мары, не лунаюць.

Антось з Янінаю жывуць там разам,

І яны не сочаць там за часам…

Млын ёсць там, і ёсць там зоры.

І зярняткі, там што ў разорах

Так рупліва закрываюць,

Яны сваё каханне захінаюць

Ад шалёных ветраў, ад сурокаў,

Ад абыякавасці крокаў.

Дзеткі бегаюць па хаце,

Чароўных красак ў іх багата садзе,

Хлеба паха на ўсіх страчае

На філежанку кавы запрашае.

Вяду далонню я па гладзі…

Малюнкаў – раз!… І не сабраць мне…

Разнесла па вадзе кругамі,

Мне пакінулі адно жаданне…

Наблізіцца і дакрануцца плечука,
І пасмы валасоў крануць губамі.

У тваёй руцэ мая рука,
Нішто адлегласць паміж намі.

Хай у віры носіць цэлы свет!
Няхай бягуць-імчаць па небе хмары!

Нанова мы сустрэнемся ў абед,

Здзяйснення прагнуць нашы мары.