-Аб чым ты думаеш?
-Цябе…сябе я адчуваю.
Як душу радасць сціплая нягучна напаўняе,
Як у гісторыях з жыцця твой голас грае,
Як цёплая далонь ціхенька дакранецца,
Як стане шмат хутчэй з табою біцца сэрца.
Імгненне блізкасці адкажа на пытанне:
“То так! Гэта маё жаданае спатканне!”
І нечаканасць просьбы пацалунка,
Што так збянтэжыла мяне,
І дотык вуснаў нецярплівых,
Што шмат разоў прыходзіў у сне.
Усё гэта, як і з самага пачатку, так цягне, вабіць да цябе ❤️
Пачварна стварэнне праціснулася ў дзверы…
“Ну, што? Не чакала?
Гэта ж я! Не-да-вер!
Што?! Што ты?!
Кажы ты гучней!!!
Ты хочаш, каб знік я?!
Не маю намер!
Так. Так. Тут даўно я…
Чакаю, стаю,
Гляджу, назіраю,
Нататкі раблю.
Так! Так! Тут даўно я!
З той самай пары,
Калі не заўважыла побач бяды.
Чакала падтрымкі?
Пашаны? Хвалы?
Ад КОЖНАГА?!!!
Дзіўная дзеўчына ты…”
І сцішыўся…
Сеў ля яе недавер…
І ў вочы зірнуў,
Быццам стомлены звер.
“А ты не чакай..
Ні тады, ні цяпер,
Бо горшы за ўсіх
Да сябе недавер.”
Ты ведаеш, сёння ўзнікла пытанне:
Якім жа то будзе наступнае спатканне?
Наступнае – не заўтра, праз тыдзень і ці два,
Наступнае – у будучыні, праз стагоддзе ці два.
Ці лёгкасць размовы прысутнічаць стане?
Ці смак гваздзіковы на вуснах паўстане?
Ці вочы твае будуць уночы мне сніцца?
Ці будзеш ты рыссю – я буду куніца?
Ці лыжкай у “пашчу” ты меціцца станеш?
Ці проста насупраць ціхенька ты ўстанеш?
Цяпло ці адчуеш пры першай сустрэчы?
Ці будзе прыемны мой дотык да плечаў?
————
Так лёталі думкі гадзіну ці дзве.
Стаміліся, селі і шэпчуць тут мне:
“Навошта марнуеш ты час у турботах?
Навошта пытанні праносяцца ў скоках?
І так… Дзе той сэнс у жыцці, што не СЁННЯ?
Дзе дзіўнае заўтра, дзе месяца поўня,
Што свеціць і ноччу, каб бачна было.
І ўсё абяцае: святло і цяпло.
Хвіліны мне побач з табою прыемны.
Я іх не аддам абяцанкам няпэўным,
Што дзесьці калісьці я мець буду болей,
Што побач ёсць сёння ты – гэта даволі.
***
Пад выпадак прыдбаў у дзень народзін крылы,
Прыгожы, выкшталцоны падарунак лёса.
Чароўны бляск ад нержавеючага пер’я,
Ды гукі адмыслова нібы шэпт ад плёса.
***
На першы погляд апранай і ты сваботдны,
Узмах і межы ўяулення ужо на волі.
Але трымай да болю цяжар невыносны,
Глыбокіх безліч драпін на тынкоўцы сцен і столі.
***
Смяротных шранаў досталь пакідаюць доткамі сваімі,
І ў рухах адчуваеш ферумны іх прысмак.
Крыві на іх багата, па складніках яны браты і сёстры,
Ні на зямлі ні ў паветры ні дадуць прытулак.
***
У цяжкія часы калі патрэбны, яны ні “па памеры”,
Устаць ні дапамогуць і да зямлі прыціснуць.
А каб узляцець, патрэбна вельмі хутка бегчы,
Ці закаразкацца ўверх і скокнуць з вышыні.
***
Цікава, пра што была размова ў той дзень?
-І нешта ты засумавала…
Ідэю, мо, не ўпадабала?
Ці, мо, расповяд быў няўдалы?
-Усё як раз надварот!
І лічбаў цэлы карагод,
На дзіва, жахаў не нагнаў.
А, нават, заінтрыгаваў!
Ці можна так вось палічыць,
І каб дакладна прасачыць
Усіх зменаў шэраг у жыцці?!
-Няўжо давер не маеш ты?!
Глядзі, як усё тут зразумела!
Вось тут пачуцці – яны злева.
А тут вось – думкі і развагі.
Авантурызм для раўнавагі.
-А дзе ёсць ты, і дзе ёсць я?
-А я вось тут, з табою я…
(У думках)
-Так цёпла мне з табой заўсёды!
Усё роўна, што за поры года,
Шалёны вецер, лёд ці снег…
Ты – траўня салаўіны спеў,
Ты – подых ветра веснавога,
Пяшчотнага, лагоднага, не злога.
Аднойчы вось так запытаў ён яе:
-Аб чым летуценні і мары твае?
Яна адказала, сумневу не меўшы:
-Прачнуца з табой ў промнем сонечным першым.
І бачыце, як вольна ён лашчыць павекі,
І атуляе абдымкамі вейкі.
Слодыч вуснаў тваіх прагна п’е і павольна
Быццам кожную кропельку хоча запомніць,
Каб у час халадэчы іх спёку ўспомніць.
***
Першы промень ціхенька у вакенца зірнуў,
І пяшчотай з цяплом іх сваім ахінуў.
Калі слодыч хвалі ванілі
Ў “палон” цябе захапіла,
Тэрмінова гваздзіку дадай
І найлепшы смак атрымай.
*
Калі на ўзбярэжжы паветра бракуе,
А па целе знямога жадання плыве,
Не пужайся і цалкам аддайся
“Гіпаксійнай” той жарсці, што ёсць у цябе.
*
Калі раптам “фізрук” з “працавічкай” спаткаўся,
Адмысловы й грымучы чакай сімбіёз.
Рухі, жарты і словы, што “двухпавярховыя”
Нададуць геаметрыі дзіўны хаОс.
*
Калі ў вачах заўжды прахлада,
І позірк нібы скрозь цябе.
Калі жыццё тваё… Такое…
З адзнакай “тры”
Па паспяховасці шкале.
Калі ўся ты не такая:
Твой выгляд, мары, голас твой.
Калі фрызура раздражняе,
І манікюр заўжды не той.
Калі прыстасавацца ты плянуеш,
Што забываеш пра сябе,
Калі ты валасы фарбуеш
З надзеяй, што заўважыць ён цябе.
Тады паволі, памаленьку,
Ты частачкі свае губляеш,
І азірнешся ты навокал:
І што ж, красунечка, ты маеш?!..
Няшмат, так, так, амаль нічога…
І дзе ж ратунак мне знайсці???
Чакае доўгая дарога
Па страчаныя частачкі ісці.
Калі пашанціць, стрэчу я такога,
Каму я буду лЮбая, як ёсць.
Калі, канешне, хопіць сіл надоўга…
І крышку паспрыяе лёс.
Як час праходзіць твой?
Куды бягуць хвіліны?
Гадзіны мернай чарадой,
адмералі твой дзень да палавіны!
Месяцаў сняжынкі лятуць да долу
каб годы ў гурбы скласці?
Вякі як талы снег збягуць,
каб знесці усе твае напасці!
А сёння нікуды і ні па што не трэба,
І стос задач у нататніку прыціх,
Я сёння, як лісток, сарваны з дрэва:
Да шыбы прытуліўся і заціх.
Traven Listapad